Κενό

Ένα καράβι μόνο του

που πλέει μες στη θάλασσα- κενό.

Μια κραυγή πόνου

που ηχείται  μες στην απέραντη γαλήνη, πέρα μακριά- κενό.

Ένα ψάρι μες στα κύματα

που χαροπαλεύει- κενό.

Και μια στενοχώρια μεγάλη

Που κατακλύζει την καρδιά μου- κενό.

Δάκρυα

Μέσα στον κήπο, στα ανθιά, φωνάζουν, κλαίνε δυο παιδιά,

τα δάκρυα πολλά.

Στου δρόμου τα έρημα στενά χαμένη μοιάζει η σκιά,

τα δάκρυα πολλά.

Χτυπάει το σπίτι η λησμονιά, πεθαίνει η μάνα σιωπηλά,

τα δάκρυα πολλά.

 Όρθιος κοιτάζει μακριά ο νέος και αδημονά,

τα δάκρυα πολλά.

Τα λάθη

Μες στης νύχτας το σκοτάδι
ένα καράβι φεύγει-πάει εχάθη.

Μες στης θάλασσας το χάδι
κάποιος άνθρωπος κοιμάται-πάει εχάθη.

Μέσα στου μυαλού τα βάθη
ένας φίλος που ξεχνιέται-πάει εχάθη.

Κι από τα δικά μου λάθη
μια ψυχή που χάθηκε-πάει εχάθη.

Γιατί;

Λείπεις και απόψε εσύ

κι η ζωή μου μισή - γιατί;

Μες στης νύχτας τη σιωπή

δεν υπάρχει η δική σου φωνή - γιατί;

Μια θλίψη έχω στην ψυχή

δεν είμαστε εμείς πια μαζί - γιατί;

Να έρθεις πίσω μια στιγμή

ένα φιλί σου μονάχα αρκεί - γιατί;

ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ;

Εκείνη τη μουντή μέρα, χαμόγελα άτοπα.

Βλέμματα λυτρωμένα, αγαπημένα. Πώς να ξεχάσω ;

Δυο γέλια και αμέσως μετά δυο δάκρυα, σφραγίζοντας με πίκρα

εκείνες τις όμορφες μέρες που χάθηκαν. Πώς να ξεχάσω ;

Στη σιωπή του αδειανού δωματίου, χαμένες φωνές

Γνώριμες φωνές, αποχωρισμού τρόμου. Πώς να ξεχάσω ;

Πλησιάζει το τέλος και ακούω πληγωμένα πουλιά

Να τραγουδούν το σκοπό σου στο ξέφωτο. Πώς να ξεχάσω ;

Και εσύ να ορκίζεσαι στην ομορφιά του βιολετί ουρανού, πως θα σαι εδώ.

Συνοδοιπόρος στα απόκρυφα μονοπάτια της ζωής που αρχίζει. Μα ήρθε το τέλος.

Και πώς να σε ξεχάσω…; !!!